Tuzgölü - Niðde - Ürgüp - Göreme - Avanos
Haftasonu (18-19.05.2005) yaptýk, çok da güzel oldu. Ýki günde toplam 950km yol, çok iyi geldi doðrusu. Ýlkdefa tuzgölünü, Niðde’yi, Ürgüp’ü, Göreme’yi ve avanos u gördüm. Hedef her ne kadar turasan dan þarap almak olarak konmuþ olsa da, iyi gezdik. Tabiki asýl seyahat nedenimiz olan Elif’i de unutmamak lazým, o kadar dedik kýzým bak git baþýmýzdan senle uðraþmayalým diye, dinletemedik, sonunda kendi ellerimizle alýp niðdeye kadar götürdük ve ablasýna teslim ettik.
Herþeye raðmen iyi gezdik, ankardan kaçarcasýna, cumartesi kahvaltýdan sonra bir anda gaza gelerek (ki saat o sýralar 12:00 felandý).
iyi oldu iyi, bikaç fotoðraf da çektik yandakinde soldan saða ben, Elifi, arkada saklanan Serkan ve araba kullanan Kurti, geri kalan fotograflar da burda
Bir de, ben yolda olmayý seviyorum galiba..
Bu zaman algýsýný kullandýðýmýz saatelre de yansýtabiliriz aslýnda, yani parçalarýný artýrýp azaltarak zamanýn, algýmýzý da bu karmaþadan kurtarabiliriz belki. Mesela sadece 12-3-6-9 pozisyonlarý iþeretlenmiþ bir saat haftasonlarý gayet de hoþuma gider aslýnda.
Ya da mesai saatlerinde kullanmak üzere sabah 8 akþam 6 arasýnda dakikalarý iþaretlenmiþ, bu zamanlar dýþýnda sadece saatleri gösteren bir saat de güzel olurdu.
Evde sýrf "hatýrladýðým" ya da " düþündüðüm" zamaný iþleten bir saatim var ki budur:
Aylardýr aklýmda dolanmasýna raðmen iki yýl aradan sonra, sonunda
Hep böyle oluyor, her seferinde kaçýyosun, kaçýyorum. Ýlk defa nezaman unut girsin demiþtim, ilk defa nezaman kaçmýþtým? O kadar da eski görünmüyor düþününce, ama uzak, bir o kadar uzak. Hatta o kadar ki, hep korkmuþum, korkuyormuþum gibi. Kendime söz vermekten kaçmaktý ilk kaçýþým bekide. En büyüðü hangisiydi hatýrlamýyorum ama en zoru beu defa olacak. Kaçmamak çin elimden geleni yapsam, ne yapabilirim ki? En zoru bu defa olacak, belkide en iyi bildiðim bu olduðu için. Ya da þimdilik en zoru, nasýl olsa sonra da kaçacaðým. Hep kaçtýn, hep kaçacaksýn. Bir olmaya , tek olmaya çalýþýrken yek olmuþsun, farkýndasýn. Acýtmasýnn sebebi be bu zaten. Ne yaptýðýný bile bile yine ayný hatayý yapýyosun. Aslýnda hata yapmaktan kaçýyosun kendince, ama beceremiyosun çünkü kaçman hata aslýnda, bilmiyodun, artýk biliyosun.
Gene zamana býraktýk, bir sonraki aný yakalamayý bekleyerek kendimi kandýrýyorum aslýnda. Bir de ne tarafa çekeceðimi bilemediðim bir olamz var elimde, olur mu acaba diye hala ümitlendiðim. Herzaman, zaman bunlarýn üzerine kurulu bende, bir sonraki aný beklemek, ki gelir mi bilinmez. O zamana kadar, bir an daha ben gene bekliyorum ama benim için yavaþ akýyor olsa da, zaman hala zaman.
Uzun zaman beklemiþtim aslýnda, gerçekten uzun. Nasýlsa zaman çoktu, elbet gelirdi "zamaný" ve geldiðinde ben bilecektim. Geldi de, biliyordum da. Aslýne ne rüyamda gördüm (ki rüya görmem pek hara alamet olmaz genelde) ne de biri söyledi (ki söyledikleri de olmaz hiçbir zaman). Sadece biliyordum, tüm benliðim biliyordu. Replika dahi hadi diyoru, hadi artýk þimdi deðil de nezaman. Nezaman diye sordum; þimdi dedi replika, ben de þimdi. Eh ozaman iþ baþa düþer de ayaklar durabilir mi, zaten gideceðim yol yokuþ aþaðý. Beþ sene týrmandý o yokuþu bilmem mi? Bu kadar zaman sonra ard arda üç gün hiç iþim olmadýðý halde beni görenler sordu tabi nedendir geri dönüþüm. Herzamanki gibi hiç, ama son sefer deðil. Yol yokuþ aþaðýydý, ben de býraktým aklýmý yokuþtan aþaðý, yaparsýn dedi replika. Þimdiye kadar niye yapmadýn ki? Korktuðum için diyemedim ozaman, þimdi diyorum. Sonrasý çok kolaydý, yolu tekrar geri dönene kadar. Döndüðümde birþeylerin ters gittiði belliydi. Replika susmuþtu, ben vardým yanlýzca, ki herzaman kaçar o da benim gibi. Bekledim. Fazla deðil bir saat kadarýný hatýrlýyorum bekleyiþin, çabuk da bitti ve sonu geldi zamanýn, bir sonraki andý yaþanacak olan, saate baktým, bir sonraki an gelmiþti, vakti gelmiþti hatta geçiyordu. Koþtum biraz geç kaldým diye, neyse ki o benden daha yavaþtý, replika güldü halime, geri gelmiþti kaçak, ne bu heyecan diye. O kadar yolda terlemedin, þimdi oturduðun yerde beklerken terliyosun. Ben de güldüm halime, ama tam üstün e geldi, çok saçmaydý. Yemek yendi beklendiði gibi, konuþamadým, replika susmadý sürekli neden diye sordu, neden sormuyosun. Bekledim, yemek bitti, bekledim, olmadý. Bir þans daha; bu kadar çabuk brakmak olmazdý, bir çay ya da kahve? Tabi ki evet dedi, tabi ki o da bekliyordu, salak ben. Nerde içelim çaylarý? Farketmez? Neden? Yaa farketmez! tamam ozaman eski yurdunda içelim. Çay 10dk sonra hazýr olacak, oturalým ozaman. Oturduk, boþ boþ saçýyla oynayýþýný izliyordum, sarýdan sonra turuncuydu þimdi, nezaman kýzýl olacaktý? Soramadým. Çaylar hazýr, içelim ozaman. Ayakkabýlarýnýn baðcýklarýyla oynuyordu, sonra gene saçýyla. Replika kafamýn içinde baðýrýyodu HADÝ! Ben 10a kadar saydým, pes etti. Hava karardý, artýk gitmek lazýmdý. Zaten hep bunu yapardým, sadece çok geç olana kadar bekle, sonra zaten istesen de birþey yapamazsýn. Eve doðru yürümeye baþladýk, bukez yokuþ yukarý çýkýyorduk. Tam tepede, okulun kapýsýndan çýkarken dur dedim, dur, ama duymadý. Sesim çýkmamýþtý, ismini seslendim, dönüp baktý; gideceðimiz yönü iþaret edip birþeyler söyledi, bukez ben duymamýþtým, yine yokuþ aþaðý yürüyorduk. Benim evi geçtik, o bilmiyordu; onun evine doðru yürüyorduk, ben onun evini bilmiyordum. Yürüdük, marketten peynir ekmek aldýk, yürüdük, evdeydik. Bir kahve? tabiki. Hala neyi bekliyordum bilmiyorum, fazla uzundu aklýmýn yokulþarý, inmek zaman alýyordu, bir kahve yetmedi. Boþ boþ televizyok izliyorduk, bana izlediðimiz dizinin konusunu, kahramanlarýný anlatmaya çalýþýyordu, ben de dinledim. Zaman geçmiyordu yine, bir an bitiyor, bir yenisi baþlýyordu her saatem bakýþýmda, ama çok uzundu bu anlar. Sonunda durdum, inebileceðim kadar inmiþtim zaten aklýmda. Bir sonraki an baþladý; televizyonu kapattým durduk yerde, ona dönüp sordum "Bugünkü yemek aslýnda sadece bahaneydi biliyorsun deðil mi?" tabiki biliyordu. "Aslýnda ben sana senden hoþlandýðýmý söyleyecektim, ama beceremedim bir türlü, bütün akþamaýný yedim", güldü, ben ordaydým; o da ordaydý. Cevap vermek için toparlandý, güldü yine, aslýnda onun da benden hoþlandýðýný ama (replika kafama vurup kaçtý, keþke ben de kaçabilseydim) baþka biri vardý. Sonrasý hayatýmda duyduðum en ilginç cümleydi "etik olarak olmaz". Birþey söyleyemendim, Televizyonu açtým tekrar, kahvem de bitmiþti. Müsade isteyim kalktým, kapýda söyleyebildiðim iki cümle vardý, kahve için teþekkürler ve ben zamanlamasý bu karadar kötü biriyim iþte, ne yapayým.
